آن که با عالم بالا سر و سودا دارد

     روزگاری است که ماوی به دل ما دارد

         همه عمر دویدیم پی اش بی حاصل

             غافل از آن که درون دل ما جا دارد

                 کار هرکس نبود مرده دلی زنده کند

                      نگر آن کس دم جان بخش مسیحا دارد

                             عاشقی در طلب مال و منالی نبود

                                 عشق مجنون تهی دست تماشا دارد

                                 همه بالند به هرچیزی و من می بالم

                             به علی (ع) چون که تملک به سماها دارد

                      شب قدر است و سماوات همه غرق سرور

                  این چنین شب چو تعلق به تولی دارد

             شهد شیرین شهادت چو بدین گونه چشید

         جبریلش ز علی عجز و تمنا دارد

    شب نازل شدن وحی و کرامات علی

هر دو هم در دل و هم دیده ما جا دارد

                                                         محمد رضا شریفی